ማርታ መብራህቱ ሓንቲ ካብተን ፍሉያትን ሓያላትን ተቓለስቲ ደቅ ኣንስትዮ ናይቲ ግዝየኣ እያ ነይራ። ሓደ ካብቲ ፍልይቲ ዘብላ፡ ካብ ስድራ ቤት ርኹባትን ሰበ-ስልጣንን ኮይና፡ ብዛዕባ ዝደኸዩ፡ ዝጠመዩን ዝተመዝመዙን ኣካላት ሕብረተሰብ ብልቢ እትግደስን ሓሳረ-መከራኦም ንምቅላል/ንምፍታሕን ትሓስብ ብምንባራ እዩ፣ ከምኡ’ውን ነቲ ነዊሕ ዓመታት ዝወስድን ልዑል ክብርን መሃያን ዘውህብ ትምህርቲ ሕክምና ንኽትውድእ ሓደ ሰመስተር ምስ ተረፋ፡ ንኡ ራሕሪሓ ናብ ምሉእ ግዜ ቃልሲ ክትኣቱ ዝወሰነትን ዝተቓለሰትን ብጅግንነት ዝተሰውአትን ምዃና ምስተን ፍሉያት ውፉያት ደቅ ኣንስትዮ ዘስርዓ ብምዃኑ እዩ።

ኣብ ሕብረተሰብና ብዛዕባ ንፋስ ወይ ምስ ንፋስ ዝተዛመደ እንታይ ብሂላት ንሰምዕ፧ ኣብ ከባቢና ንዝውረ፡ ወረታት ንምርግጋጽ፡ “እንታይ እዩ ዝነፍስ ዘሎ፧” ኢልና ንሓትት። ንሓደ ዘይርጉእን ዘይርጡብን ሰብ ከኣ፡ “ንፉስ” ኢልና ንጸርፍ። ደስ ዘብል ዜና ኣብ ዝውረየሉ ግዜ ኸኣ፡ “ጥዑም ንፋስ ይነፍስ ኣሎ፡” ንብል። ነዚ “ንፋስ” ዝብል ስያመ ምስ ፍጻሜታት፡ ወይ ምንቅስቓሳት ኣተኣሳሲርና ነዘውትሮ። እስከ ብዛዕባ ንፋስ ገለ ኽንብል።

ቦኽሪ ወዶም’ዩ። ንዓመታት ህይወት ናይ’ታ ስድራ ከም ዝመርርን ዝጽልምትን ዝገበረ ከኣ’ዩ። ኣብ ዓመት እንተዋሓደ ብስርቂ ክልተ ግዜ ቤት ማሓዪር ይኣቱ። ብባእሲ ስኒ ሰብ እናሰበረ ብዕዳ ዳር ትርኢቶም ኣርእይዎም’ዩ። ሓዳር የብሉን። ብናይ መስተ ወልፊ ስለ ዝተገዝአ፡ ምሸተ ምሸት ሰኺሩን ብሰባት ተደጊፉን እዩ ገዝኡ ዝኣቱ።